- Zachowaj spokój
Nie panikuj. Twoja opanowana, stabilna postawa daje studentowi poczucie
bezpieczeństwa. Kontroluj ton głosu, gesty i emocje. W sytuacji kryzysowej to Ty
stajesz się punktem oparcia. - Traktuj każdy sygnał poważnie
Nie bagatelizuj żadnej wypowiedzi o braku sensu życia, zmęczeniu, „chęci
zniknięcia” czy „niechęci do istnienia”. Nawet żartobliwy lub niejednoznaczny
komentarz może sygnalizować realne zagrożenie. - Reaguj natychmiast i zapewnij dyskrecję
Nie odkładaj rozmowy „na później”. Jeśli student sygnalizuje kryzys, porozmawiaj z
nim w spokojnym, dyskretnym miejscu — tak, by mógł poczuć się bezpiecznie i
wysłuchany. - Nie zostawiaj studenta samego
Pozostań z nim, dopóki nie zostanie objęty pomocą odpowiednich osób –
psychologa uczelnianego, pedagoga, członka uczelnianego zespołu
interwencyjnego lub służb ratunkowych (jeśli to konieczne). - Zapewnij poczucie wsparcia
Powiedz spokojnie:
„Nie jesteś sam, jestem tutaj, żeby pomóc Ci znaleźć rozwiązanie.”
„Widzę, że jest Ci bardzo trudno, ale nie musisz przez to przechodzić sam.”
Twoja obecność i empatyczne słowa mają ogromne znaczenie. - Słuchaj aktywnie i z empatią
Pozwól studentowi mówić. Nie oceniaj, nie przerywaj, nie dawaj rad na siłę. Możesz
powiedzieć:
„Słyszę, że czujesz się przytłoczony.”
„To, co przeżywasz, jest ważne i rozumiem, że jest Ci ciężko.” - Używaj jasnego i prostego języka
Nie bój się używać słów takich jak „samobójstwo” czy „śmierć”, jeśli rozmowa tego
wymaga. Unikanie tych słów nie chroni — przeciwnie, może zwiększyć poczucie
izolacji. - Nie obiecuj zachowania tajemnicy
Masz obowiązek zgłoszenia sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia do odpowiednich
osób: dziekana, psychologa uczelnianego, pełnomocnika ds. bezpieczeństwa
studentów lub bezpośrednio służb ratunkowych. - Uruchom uczelnianą procedurę interwencji kryzysowej
Zgłoś sytuację zgodnie z obowiązującymi procedurami uczelni. Kryzys wymaga
reakcji zespołowej, opartej na jasno określonych zasadach. - Informuj studenta o swoich działaniach
Wyjaśnij spokojnie, jakie kroki podejmujesz i dlaczego. Upewnij się, że student wie,
że działasz dla jego bezpieczeństwa, a nie przeciwko niemu. - Współpracuj z zespołem uczelni i bliskimi studenta
Działaj w porozumieniu z psychologiem uczelnianym, samorządem studenckim,
rodziną (jeśli to możliwe i zasadne) oraz zespołem interwencyjnym. Nie próbuj
rozwiązywać kryzysu samodzielnie. - W przypadku bezpośredniego zagrożenia życia – DZWOŃ NATYCHMIAST NA 112
Jeśli student wyraża zamiar odebrania sobie życia lub podejmuje działania w tym
kierunku — nie zwlekaj. Zadzwoń po służby ratunkowe i poinformuj o sytuacji
władze uczelni.
